"เพ้อ"แล้วจะทำไม

ในโลกที่แสนจะวุ่นวาย สิ่งมีชีวิตทั้งหลายต่างเดินผ่านไปมาโดยไม่สนใจสิ่งมีชีวิตตนอื่น เสียงดังมากมายจากรอบทิศ เบื่องบนมีสิ่งที่ถูกเรียกว่าท้องฟ้า ท้องฟ้าที่สามารถเปลี่ยนสีได้ดั่งใจพระอาทิตย์ด้านใต้เป็ยพื้นพสุธราที่ด้สานใต้มีของเหลวที่ถูกเรียกว่าแม๊กม่าผลึกไว้ข้างใน ทุกอย่างดูเหมือนจะมีตัวตนแล้วนว่างเปล่า ไม่มีคำว่าแน่นอน สิ่งมีสิ่งชีวิตที่เดินไปมาอีกไม่อีก10ปีคงกลายเป็นโครกระดูก สักวันท้องฟ้าจะไม่เปลี่ยนไปตามพระอาทิตย์ สักวันแม๊กม่าจะไหลออกมา เราจะยึดติดกับสิ่งต่างๆทำไม เราจะมีชีวิตอยู่ไปวันๆทำไม กิน นอน ไปโรงเรียน หาเงิน นี้คือชีวิตเรารึ เรามีชีวิตอยู่เพื่อแต่นี้รึ นี้คือสิ่งทีฉันคิด

แต่...เมื่อได้หยิบมันขึ้นมาอ่าน เหมือนกับได้เห็นสิ่งต่างๆนาๆบางมุมที่โกลเรามองไม่เห็น บางมุมที่เห็นเพีงจำนวนคนหยิบมือ เวลาเพียงช่วงสั้นๆกลับเหมือนนานเป็นปี ได้ทำให้เกิดความรู้สึก กลัว หวัง ตื้นเต้นดีใจ เสียใจ สุข ทุกข์ สนุก และสิ้นหวัง เหมือนกับว่ามันมารวมกันในช่วงเวลานั้น เพียงแค่รูปภาพในหังสือเล่นเดียวแท้กลับทำให้เกิดความรู้สึกแบบนั้นได้ ผมอยากให้เกิดช่วงเวลาแบบนั้นในชีวิตจริงผมบ้าง แต่มันคงไม่มีทางหรอก ผมคงได้แต่หลังเท่านั้น แต่ผมไม่ยอมแค่ให้มันมาหาหรอกผมจะพยายามหามันไปด้วย...

หมึกหก

แก้ไขเมื่อ 19/2/2548 23:20:25

edit @ 2005/06/06 21:10:47